Door groep F
Auteur: danniellecmd
Voor de persoonlijkheden en hoe ik de muren van de ruimte voor me zag had ik wat onderzoek gedaan naar wat ik in mijn hoofd had. Dit diende als inspiratie voor mezelf.
De twee robots hierin zijn van een game genaamd Portal, waar ik meteen aan dacht toen we het hadden over camera’s met persoonlijkheden. Hoewel deze “characters” geen camera’s zijn, zijn het wel robots met eigen persoonlijkheden waarbij de focus vaak ligt op de ogen.
Na het brainstormen gingen we met ideeën spelen. Omdat we heel geïntereseerd waren in het “bekeken” worden wilden we iets met camera’s in een ruimte doen. In eerste instantie hadden Mike en Ryence allebei een idee om dit uit te voeren. Mike had het over camera’s die uit het plafond zouden komen zonder dat je het doorhad, terwijl Ryence dacht aan een camera in het midden van de ruimte.
Ik deed een voorstel om deze samen te voegen en met zijn allen bedachten we het idee om meerdere camera’s in 1 ruimte te zetten met de volgende punten:
Om een beter idee te verzinnen besloten we om een stap terug te doen. We hebben hiervoor met zijn allen een leeg lokaal opgezocht waar we konden brainstormen. 
We zijn begonnen met opschrijven alles waar we aan dachten bij spanning. Hierbij stelde ik ook voor om vooral niet te denken aan het project, hoewel dat natuurlijk vrij lastig was in het begin.
Nadat we alles hadden opgeschreven was het een kwestie van dingen wegstrepen en aangeven wat we allemaal interessant vonden. We kwamen toch wel allemaal bij ongeveer dezelfde dingen uit.
Rood = gaan we niet gebruiken
Groen = dit vinden we interessant
Blauw = deze passen allemaal eigenlijk wel bij elkaar
Geel = ongeveer hetzelfde
We waren het er allemaal over eens dat we “bekeken worden” interessant vonden, vooral nadat we meer er overlegd hadden. Bekeken worden kon namelijk ook een spanning opwekken, maar op een andere manier dan dat er iets plotseling valt. Veel van de andere “ideeën” leken veel op elkaar en we konden dan ook veel termen samenvatten onder spanning oproepen / bekeken worden.
Tijdens deze projectbegeleiding hebben we de peer 2 peers besproken, het gehad over de presentatie en hoe we nu verder moesten.
Sterke punten:
Verbeterpunten:
Met Mischa’s hulp kwamen we tot de conclusie dat we een stap terug moesten doen en moesten nadenken over wat spanning voor ons betekende. Het doel voor die dag was om duidelijk te hebben wat spanning was en wat we precies wilden met het concept.
In week 4 / 5 hebben we allemaal peer 2 peers ingevuld voor elkaar om een overzicht te krijgen over wat we van elkaar vonden tot zover.
Robin is fijn om mee te werken en geeft vaak goede feedback/kritiek om verder te kunnen met het project
Korte spanningsboog / snel afgeleid, maar is zich hier wel al bewust van.
Cijfer: 7.5
Discussieerd actief mee over keuzes voor het project
Reageert soms kortaf / boos op dingen die gezegd worden ( discussies, kritiek, etc.)
Cijfer: 7
Weet heel goed waar hij mee bezig is als het om techniek gaat en kan bijna altijd wel met een oplossing voor een technisch probleem komen.
Soms snel afgeleid / met andere dingen bezig of is weg van de groep zonder dat we weten waar hij is.
Cijfer: 7.5
Werkt graag en staat altijd open voor nieuwe taken of hulp te bieden aan anderen
Laat het soms een beetje op zich af komen wat hij moet doen en heeft dus sturing nodig om aan iets te beginnen of iets voor de groep te doen.
Cijfer: 7
Week 4 stond in het teken van de presentatie van remake 2. We wilden hierbij ons eigen concept presenteren en waarom wij hiermee verder wilden. Nash was degene die presenteerde en had de volgende punten:
Uit de feedback werd duidelijk dat we goed moesten nadenken over de vorm van ons idee. We hielden nog teveel vast aan de vorm van de originele vorm van de Vertwalker. Belangrijk was dat we de essentie vast zouden houden, maar in een andere vorm spanning zouden creëren.
Feedback:
Onze nieuwe versie van de Vertwalker. We wilden van ronde versie afstappen, deels omdat we deze interessanter vonden maar ook omdat we zo het apparaat verder over de rand konden laten komen en meer een sense van gevaar konden geven.
Om ons idee te presenteren heb ik samen met Robin het frame in elkaar gezet. Dit was basically een kast van de Ikea die ik thuis had staan en de perfecte afmetingen had voor het plexiglas.
Omdat het plexiglas dat we eerste wilden niet meer op school lag hebben we twee platen gebruikt in plaats 1 iets grotere. Uiteindelijk paste dit ook beter en hadden we een groter oppervlak om mee te werken.
Normaal zouden er twee platen in het midden van de kast zitten, maar deze moesten eruit zodat de Vertwalker sensor niet in de war zou raken met de randen. Dit betekende wel dat we behoorlijk wat steun in het midden van de constructie zouden verliezen. Om deze reden besloten Robin en ik om steunpunten te maken. De makkelijkste manier was om isolatieschuim te gebruiken. Deze hebben we samen op maat gesneden en vastgezet. Hierdoor zakte het plexiglas in het midden minder naar beneden.
Omdat we wilden spelen met het zien van de Vertwalker zelf terwijl deze boven de bezoekers zou rijden, kwamen we op het idee om plexiglas te gebruiken. Dit moest natuurlijk eerst getest worden of het wel zou werken. Hiernaar heb ik samen met Robin gekeken.
In eerste instantie had de sensor moeite om de randen te herkennen. Dit kwam omdat het test stuk natuurlijk niet erg groot was, maar nadat we probeerden om random af te bakenen begon de sensor het wel te herkennen. We kwamen tot de conclusie dat zolang we duidelijk randen konden maken voor de herkenning de sensor het in principe zou moeten doen.
samen met Robin ben ik aan de slag gegaan om het onderstel te maken. Het plan was om iets te maken dat hoog genoeg zou zijn om onderdoor te lopen, maar omdat we niet zeker wisten wat we wilden en +- een week hadden om alles te maken zijn we voor een simpele versie gegaan.
Als proof of concept hebben we een lagere stellage met daarop het plexiglas waarover onze robot rijdt. We hebben plexiglass gekozen omdat we willen spelen met lampjes en de bezoekers het van onderaf moeten kunnen zien. Wij denken dat dit een gevoel van spanning geeft.
Voor de eerste versie hebben we een simpele Ikea kast gebruikt om te dienen als onderstel gezien deze de juiste afmetingen had voor het plexiglass.
Natural Interaction 